تبلیغات
دنیای فوتبال
 
دنیای فوتبال
فوتبال بهانه ای اقتصادی، سیاسی، اجتماعی و ... برای لذت بردن است !
                                                        
درباره وبلاگ
آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :

Google

در این وبلاگ

در کل اینترنت

یک) محمد مایلی‌کهن، سرپرست سابق تیم ملی امید پس از ناکامی در مسیر راه‌یابی به المپیک 2016، همچنان سیبل ترکش‌های غیرفنی است که شاید تنها در یک فوتبال بیمار قابلیت شلیک شدن را داشته باشند. البته برای مردی که شش‌لول به کمر بسته تا در برابر شایستگی‌های فنی سرمربی پرتغالی تیم ملی ایران بایستد و سمفونی اعتراض با موضوع اجنبه‌زدگی بنوازد، قرار گرفتن در گوشه‌ی رینگ حاشیه درحالی‌که قطرات عرق آغشته به خون را از سر و صورت پاک می‌کند و حریف می‌طلبد، سیبل و آماج ترکش‌های جبهه‌ی دلواپسان بودن هم چندان دور از انتظار نیست؛ هرچند انگار این‌بار دیگ مچ دیگ‌چه را در سیاهی آخر زمستان رسوائی گرفته است و قصد دارد یک سوزن به یک دلواپس اورجینال بزند. با این وجود موضوع شخص "محمد مایلی‌کهن" و مصاحبه‌ی جنجالی او با رسانه‌ی "بی‌بی‌سی فارسی" و احضار او به کمیته‌ی انضباطی نیست؛ چرا که حاجی‌ مایلی بی‌شک راه سرد کردن آتش این معرکه را نیز بخوبی می‌داند، حتی به قیمت حمله به محمد جواد ظریف (!) موضوع امروز تعریف جرمی تازه با عنوان "پاسخ‌گوئی به رسانه‌" است، حتی رسانه‌ای که گرگی است در پوستین میش.

دو) فراموش نکنیم نگاه سیاسی به مستطیل سبز یک نگاه خطرناک برای ذات فوتبال و حتی ورزش است و فدراسیون جهانی فوتبال تعلیق را جزای این نگاه می‌داند. شاید محمد خاکپور به درستی این نگاه را در کلام گنجانده است، زمانی‌که در واکنش به عبارت "جنگ" میان تیم‌های ملی امید ایران و ژاپن گفت: "فوتبال نه تنها جنگ نیست، بلکه بهترین وسیله برای نزدیکی ملت‌ها است. بدون شک فوتبال در مدت زمان ۹۰ دقیقه می‌تواند کاری را انجام دهد که سیاست‌مداران و دیپلمات‌ها باید سال‌ها برای آن تلاش کنند و وقت بگذارند. فوتبال مبارزه‌ی ورزشی است تا تماشاگران لذت ببرند." در این میان رسانه به عنوان تکه‌ای از پازل فوتبال، پلی میان اهالی فئتبال و مخاطبان پرشماری است تا دست‌آورد این پدیده‌ی محیرالعقول را آن‌طور که سلیقه‌ی مخاطب حاضر در جامعه است، جلوه دهد و کارنامه‌ی یک اتفاق را از حاشیه تا متن برای یک هوادار ارائه دهد. طبیعی است رسانه‌ای که در بدنه‌ی خود منتقد، خبرنگار، گزارش‌گر، عکاس، فیلم‌بردار، گرافیست، کاریکاتوریست، شومن و ... دارد در تلاش است تا زمینه‌ی به اوج رسیدن هیجان و لذت تماشاگران را فرآهم آورد و در یک فضای آزاد مخاطب بسته به همگون بودن افکار خود با سیاست‌های کلی یک رسانه، خوراک رسانه‌ای خود در زمینه‌ی فوتبال را تهیه می‌کند. بدیهی است اهالی فوتبال موظف به پاسخ‌گوئی به اهالی رسانه بخصوص در حوزه‌ی فنی فوتبال هستند، چرا که یک رسانه نماینده‌ی یک جریان فکری است که گاه و بی‌گاه نیز در قامت منتقد صدای اعتراض مخاطب است. بنابراین غربال‌گری رسانه‌ها در حوزه‌ی ورزش با بهانه‌جوئی‌هائی که ریشه در تفکرات خارج از مستطیل سبز دارند، قبیح و زننده است.

سه) حتی اگر در مقام پاسخ‌گوئی در برابر تاجر خبر که گوئی خبرهای جعلی نیز می‌خرد، قرار بگیریم، تنها یک راه پیش‌رو باقی خواهد ماند، پاسخ‌گوئی. فوتبال بهانه‌ای برای صلح و زندگی در اوج تفاهم فرهنگی و اعتقادی است که در برابر اصول حرفه‌ای سر تعظیم فرود می‌آورد. بنابراین احضار سرپرست سابق تیم ملی امید به کمیته‌ی انضباطی به بهانه‌ی قرار گرفتن در مقام پاسخ‌گوئی در برابر رسانه‌ای معاند نظام جمهوری اسلامی، حرکتی سیاسی در حریم صلح است و همان‌قدر قبیح است که فدراسیون فوتبال عربستان با بهانه‌جوئی‌هائی وابسته به عرصه‌ی سیاست، ایران را با استدلالی کذب کشوری ناامن برای میزبانی رقابت‌های لیگ قهرمانان آسیا می‌داند و گله و شکایت خود را به کنفدراسیون فوتبال آسیا می‌برد. شاید امروز محمد مایلی‌کهن را به واسطه‌ی تمام واکنش‌های پارادوکسیال و موضع‌گیری‌های تند و زننده‌ی او مستحق یک مجازات سفت و سخت بدانیم، اما نباید فراموش کنیم که باب شدن این دست برخوردها به بهانه‌ی اخلاق با پس‌زمینه‌ی یک نگاه سیاسی سخت‌گیرانه خطری جدی برای حریم امن دنیای فوتبال محسوب می‌شود و عدم واکنش به احضار محمد مایلی‌کهن به کمیته‌ی انضباطی، مهر تأیید بر این بهانه‌جوئی‌های سیاسی است که در دنیای فوتبال جائی ندارد و بر پیکره‌ی بی‌جان فوتبال ما ضربه‌ای مهلک است.

چهار) اگر اندکی به درس‌های پندآموز تاریخ توجه کنیم، قطعا این برخوردهای سیاسی در فوتبال را محکوم خواهیم کرد. عدم انتخاب زلاتکو کرانچار به بهانه‌ی دائم‌الخمر بودن، انتصاب و اخراج سیاسی علی دائی به عنوان سرمربی تیم ملی، برخورد با پدیده‌ی خالکوبی ملی‌پوشان حاضر در اردوی تیم ملی، انتقال امتیاز باشگاه‌هائی همچون پاس تهران به شهرستان‌ها و ... از جمله تصمیم‌های سیاسی اخیر در دنیای فوتبال بوده است که نتیجه‌ای جز تند تر کردن شیب سقوط فوتبال ملی نبوده است.






نوع مطلب : تیم ملی فوتبال، فوتبال در ایران، 
برچسب ها : محمد مایلی کهن، بی بی سی فارسی، کارلوس کیروش، کمیته انضباطی، محمد جواد ظریف، تیم ملی امید، علی دائی،
لینک های مرتبط : لینک مطلب در آی اسپورت،






( کل صفحات : 101 )    1   2   3   4   5   6   7   ...